Deze namiddag kreeg ik telefoon van de immer sympathieke N uit Mechelen. Ik had deze morgen in de auto onderweg naar Gent een boodschap op haar voicemail achtergelaten. Het was trouwens al een tijdje geleden dat ik iets van haar gehoord had en was benieuwd wat ze van ‘Being a Bastard’ van de Unie der Zorgelozen vond. Zij was in Mechelen gaan kijken enkele weken geleden, ik zag het stuk daarvoor al in Kortrijk en Gent. Niet dat ik er zo wild van was maar ben eerst zonder en daarna met onze dochters gaan kijken. De laatste keer kon ik mij vooral concentreren op wat ik de eerste keer niet zag.
Zij was er evenmin ondersteboven van maar toch tevreden dat theater ook over iets mag gaan, met een beladen woord geëngageerd theater. Dit is intussen al jaren een vies woord in het theater maar daar trekken ze zich bij de Unie geen reet van aan. Maar dit is niet de reden van deze post.
N merkte mijn gemiste oproep van deze morgen toen ze net van die flashy kitsch kitchen fietstassen had gekocht. Haha, dit kan geen toeval zijn. Ik zie intussen verlangend uit naar de foto’s van de fietstassen die assorti zijn met het oranje fietsstoeltje van haar zoontje P en haar rode jasje.
à suivre.
Categorie: being a bastard, fietszak, theater, unie der zorgelozen
